Στην ούρα ενός ATM

22 Δεκεμβρίου 2022

Στέκομαι στην ουρά ενός ATM. Μπροστά μου έχω καμιά δεκαριά άτομα, αλλά δε μ’ ενοχλεί. Σήμερα δε βιάζομαι καθόλου να φτάσω στο μηχάνημα..

Έχω έρθει να τραβήξω το Δώρο Χριστουγέννων για να το επιστρέψω στον εργοδότη μου.. Ποιος; Εγώ! Δεν το πιστεύω! Το είχα ακούσει στις ειδήσεις ότι συμβαίνει και πάντα σκεφτόμουν πως όσοι υπάλληλοι το δέχονται δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας. Και τώρα να ‘μαι.. Πέντε μέτρα από ένα ATM, να ετοιμάζομαι για την πιο εξευτελιστική ανάληψη της ζωής μου..

Τι να έκανα όμως; Όλοι οι υπόλοιποι στη δουλειά το θεωρούν αυτονόητο. “Έτσι κάνουμε εδώ”, “ειναι στη συμφωνία ότι δε δίνει Δώρα”,”το ξέραμε από την αρχή”. Αλήθεια τώρα; Πρώτον, δε θυμάμαι να με ρώτησαν ποτέ αν συμφωνώ, απλά μου ανακοίνωσαν ότι τα Δώρα δεν καταβάλλονται. Κι έπειτα, τι σόι συμφωνία είναι αυτή, που αν δεν τη δεχθείς δε θα σε προσλάβει; Δεύτερον, πότε συμφωνήσαμε ότι θα του προσφέρουμε και κάλυψη να φαίνεται ότι πήραμε το Δώρο; Αν δε θες να το δώσεις να πάρεις και την ευθύνη. Μαλάκα..

Αχ, πόσο θα βοηθούσε αν του αρνούμασταν όλοι μαζί..

Η ουρά έχει προχωρήσει. Επτά άτομα μπροστά μου. Αρχίζω και κάνω σκέψεις μήπως το αποφύγω. Το μυαλό μου στροφάρει, προσπαθώ να φτιάξω ένα σχέδιο. Να αποφύγω να το δώσω παριστάνοντας ότι το ξεχνάω συνέχεια, ή μήπως να τον πιάσω ευγενικά να του εξηγήσω ότι χρειάζομαι τα χρήματα; Διάφορα σενάρια περνούν απ’ το μυαλό μου. Όλα καταλήγουν με εμένα στο τέλος να χάνω τη δουλειά μου. Φοβάμαι. Το παραδέχομαι..

Τρία άτομα μπροστά μου. Πότε πρόλαβαν ρε γαμώτο δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω..

Άραγε αυτός δε φοβάται; Είναι τόσο σίγουρος ότι δεν πρόκειται να τον καταγγείλει κανείς; Ειδικά αυτό με το Δώρο είναι λέει ποινικό αδίκημα. Εγώ ρισκάρω να χάσω μια δουλειά του ποδαριού, που άλλες τόσες παίζουν ένα σωρό.. Εκείνος ρισκάρει να ζημιωθεί η επιχείρηση του.. και μετά θα τρέχει να τα μπαλώσει.. Εάν φοβόταν δε θα δίσταζε έστω και λίγο να ζητήσει κάτι τέτοιο;

Και ξάφνου καταλαβαίνω. Συνειδητοποιώ, ότι όποιος κρατάει τα ηνία του φόβου ελέγχει και την κατάσταση. Αν τους δίναμε την πιθανότητα της αποτυχίας; Δε χρειάζεται να το κάνουν πολλοί από μας. Μόνο να ξέρουν ότι υπάρχει η πιθανότητα να πέσουν σε εργαζόμενο διατεθειμένο να τους καταγγείλει. Αυτό φτάνει για να μαζευτούν. Η ζυγαριά γυρίζει, ο φόβος μου μειώνεται, νιώθω άλλος άνθρωπος. Ρε λες να το κάνω; Να τον καταγγείλω; Χα! Αυτό θα ήταν ανατροπή! Plot twist. Να πάω να βρω το σωματείο μου. Σίγουρα σε κάποιο θα ανήκω, να με βοηθήσουν, θα έχουν την εμπειρία. Ανυπομονώ να δω τα μούτρα του όταν του ‘ρθει η καταγγελία! Θεέ μου τι λύτρωση!

— Τελείωνε ρε φίλε!

Έχει έρθει η σειρά μου και δεν το πήρα χαμπάρι. Άραγε πόση ώρα στέκομαι έτσι; Μάλλον αρκετή.. ο κόσμος που έχει μαζευτεί πίσω μου φαίνεται εκνευρισμένος.

— Τι θα γίνει θα προχωρήσεις;!

— Εγώ; Εε ναι.. Δηλαδή όχι! Όχι δεν το χρειάζομαι τελικά, περάστε!

Απομακρύνομαι αφήνοντας πίσω μου τον κόσμο να κουνάει το κεφάλι του με το πόσο γαϊδούρι είμαι.. Ψάχνω στο κινητό για την πλησιέστερη επιθεώρηση εργασίας. Μα τι κάνω; Χαχα! Έχω τρελαθεί εντελώς;! Λίγο νωρίτερα με έλουζε κρύος ιδρώτας. Κι όμως τώρα το βήμα μου είναι σίγουρο, νιώθω ελεύθερος, περήφανος για την απόφαση μου! Δε χρειαζόμαστε πολλοί. Λίγοι φτάνουμε για να σπείρουμε την αμφιβολία. Να φοβούνται οι εργοδότες να αυθαιρετούν μπροστά στην πιθανότητα οι εργαζόμενοι να αντιδράσουμε. Να σκέφτονται: “Κι αν με καταγγείλει κανείς;” 

Σκέφτομαι πως ίσως να διακινδυνεύω τη δουλειά μου. Θα κρατήσω όμως σίγουρα την αξιοπρέπειά μου και θα δώσω την ευκαιρία στον εργοδότη μου να νιώσει, πώς είναι να τον λούζει εκείνον κρύος ιδρώτας, να χει κάτι να θυμάται πρώτου τολμήσει να το ξανακάνει.

Κι άσε που…

…θα μου μείνει και το Δώρο.

New Worker Times

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.