Οι Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία (ΚΤΑ) παρουσιάζουν σε πρώτη προβολή το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ του Jonas Brander: «Until the Sun Dies».
Μια ανεξάρτητη και αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή για τους κοινωνικούς αγώνες, τη δικαιοσύνη και την αυτοδιάθεση στη «μετεμφυλιακή» Κολομβία.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026
19:00 (ακριβείας)
Studio New Star Art Cinema (Σταυροπούλου 33, Αθήνα)
Είσοδος με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ
Πληροφορίες Ταινίας:
Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί την Luz Marina Bernal, που αναζητά δικαιοσύνη για τη δολοφονία του γιου της, και τον Albeiro Camayo, ηγέτη των ιθαγενών που προασπίζεται τη γη του. Δύο ιστορίες που τέμνονται στον κοινό αγώνα ενάντια στα κρατικά εγκλήματα, την πολιτική διαφθορά και την αρπαγή της γης στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
• Έτος Παραγωγής: 2022-2023
• Διάρκεια: 89 λεπτά
• Γλώσσα: Ισπανικά και Nasa Yuwe (με ελληνικούς υπότιτλους)
• Υποτιτλισμός: Χρύσα Τζιαφέτα
• Παραγωγή: Urua Films (Κολομβία / Γερμανία)
___________
Το «Until The Sun Dies» ξεδιπλώνει τις ιστορίες δύο κοινωνικών αγώνων στη «μετασυγκρουσιακή»1 εποχή της Κολομβίας.
Από τη μία πλευρά, ακολουθούμε την Luz Marina, μια μητέρα που αναζητά δικαιοσύνη μετά την εκτέλεση του γιου της το 2008 από τον κολομβιανό στρατό. Ο Leonardo ήταν ένα από τα 6.5002 θύματα «Falsos Positivos» (Ψευδώς Θετικών), ανθρώπων που δολοφονήθηκαν στα πλαίσια της πολιτικής της εκκαθάρισης αντάρτικων ομάδων, ιδιαίτερα των FARC. Στην πραγματικότητα, τα θύματα ήταν απλοί πολίτες, οι οποίοι παρουσιάζονταν ως αντάρτες που έπεσαν στη μάχη, με σκοπό ο κολομβιανός στρατός να παρουσιάζει υψηλά ποσοστά εκτελέσεων και πρόοδο στον πόλεμο κατά των αντάρτικων ομάδων, ενώ οι στρατιωτικοί λάμβαναν χρηματικά bonus και παράσημα για κάθε εκτέλεση. Μεγάλο ρόλο στις εκτελέσεις αυτές έπαιξε η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ στο κολομβιανό κράτος για την «καταπολέμηση των ναρκωτικών και της ανταρσίας», στα πλαίσια του «Σχεδίου Κολομβία».
Από την άλλη, υπό την καθοδήγηση του Albeiro, ιθαγενή της Νάσα, παρακολουθούμε τον αγώνα των Kiwe Thegnas ή αλλιώς Guardia Indígena (Ιθαγενής Φρουρά), μιας αυτόνομης κοινότητας στην περιοχή της Κάουκα της νοτιοδυτικής Κολομβίας. Μιας κοινότητας που υπερασπίζεται τη γη της ενάντια σε ένοπλες ομάδες και πολυεθνικές εταιρείες εξορύξεων. Οι Guardia Indígena δημιουργήθηκαν το 2001, ως απάντηση στη βία των παραστρατιωτικών, προστατεύοντας τα εδάφη τους μέσω της μη βίαιης αντίστασης. Στην περιοχή της Κάουκα, οι ιθαγενικές κοινότητες αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες, από τότε που μεγάλοι γαιοκτήμονες και έποικοι κατάσχεσαν εδάφη και προσπάθησαν να επιβάλλουν ενοίκιο για την καλλιέργεια των κτημάτων τους. Μέσα από χρόνια οργάνωσης και αντιστάσεων ανέκτησαν τη γη τους, την οποία σήμερα καλλιεργούν και υπερασπίζονται συλλογικά με τίμημα όμως την ίδια τους τη ζωή και την ελευθερία τους. Τα μέλη των Guardia Indigena στοχοποιούνται, φυλακίζονται και δολοφονούνται, καθώς τα συμφέροντα εκμετάλλευσης της περιοχής είναι μεγάλα, προσελκύοντας εταιρείες εξορύξεων, αλλά και ένοπλες ομάδες που προωθούν την καλλιέργεια κόκας στην περιοχή.
Το ντοκιμαντέρ αυτό αποτελεί μια ανεξάρτητη και αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή σε σκηνοθεσία του Jonas Brander και αποτελεί «φόρο τιμής στις χιλιάδες ζωές που χάθηκαν σε έναν πόλεμο που δεν ήταν ποτέ δικός τους».
Σα συλλογικότητα, θελήσαμε να το φιλοξενήσουμε σε μια πρώτη ελληνική προβολή, για να αναδείξουμε τους αγώνες και τις αντιστάσεις των ανθρώπων της Κολομβίας ενάντια στα κρατικά εγκλήματα, την πολιτική διαφθορά και την αρπαγή της γης στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μιας γης στην οποία η καλλιέργεια και διακίνηση κοκαΐνης παράγει όλο και περισσότερη βία και θάνατο.
Η Κολομβία είναι μια χώρα συνυφασμένη στερεοτυπικά αποκλειστικά με καρτέλ ναρκωτικών και εγκληματικότητα, αποτελώντας συχνά παράδειγμα προς αποφυγή και συνώνυμο της διαφθοράς. Στην πραγματικότητα είναι πολλά περισσότερα. Είναι ένας τόπος που η φύση σε πολλές περιοχές παραμένει ακόμα αναλλοίωτη από την ανθρώπινη παρέμβαση. Με τη φυλετική σύνθεση διαμορφωμένη από τις βίαιες αποικιοκρατικές κατακτήσεις και πρακτικές σκλαβοποίησης των προηγούμενων αιώνων, που στο σήμερα συνθέτουν μια πολυπολιτισμική κουλτούρα. Πάνω απ’ όλα, είναι μια χώρα με μεγάλη ιστορία αγώνων και εξεγέρσεων από τα κάτω για την υπεράσπιση της γης και των ιθαγενικών κοινοτήτων. Όπως και η υπόλοιπη Νότια Αμερική, αποτελεί εδώ και χρόνια τόπο εκμετάλλευσης από το αμερικάνικο κεφάλαιο και πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ένα πεδίο όπου πολυεθνικές και ντόπια αφεντικά καταστρέφουν τη φύση και εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους για να γιγαντώσουν τα κέρδη τους. Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα, οι ΗΠΑ αναβιώνουν το δόγμα Μονρόε, επαναφέροντας τη μονοπωλιακή επιρροή τους σε ολόκληρη την Ήπειρο, κόντρα στην αυξανόμενη κινεζική οικονομική επιρροή. Ξεκίνησαν στην αρχή του έτους με την επέμβαση στη διαχείριση των πετρελαίων της Βενεζουέλας και συνεχίζουν με την επιβολή ακόμα πιο σκληρού εμπάργκο στην Κούβα, η οποία εξαιτίας αυτού, αντιμετωπίζει μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις βιωσιμότητας.
Ακόμα και σήμερα, οι κοινότητες των ιθαγενών βρίσκονται στην πρώτη γραμμή: αυτοοργανώνονται, υπερασπίζονται τα δάση και τα ποτάμια από την επέλαση των καρτέλ και των εξορυκτικών εταιρειών και δείχνουν στην πράξη τι σημαίνει αντίσταση. Κοινότητες που παλεύουν για την Ελευθερία τους, αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία που παλεύει για τη διατήρηση της Συλλογικής Μνήμης, Δικαιοσύνη και Ειρήνη.
Και που θα συνεχίσει να παλεύει, μέχρι να σβήσει ο ήλιος…
Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία (ΚΤΑ)
1. Ως «μετεμφυλιακή» ή «μετασυγκρουσιακή» εποχή (posconflicto) ορίζεται η περίοδος μετά το 2016, όταν υπεγράφη η Συμφωνία Ειρήνης μεταξύ της κυβέρνησης του Χουάν Μανουέλ Σάντος και των ανταρτών των FARC, τερματίζοντας έναν εμφύλιο 50 ετών. Παρά την υπογραφή της συμφωνίας, η ειρήνη αποδεικνύεται εξαιρετικά εύθραυστη στην πράξη με τις ένοπλες συγκρούσεις και τις εκτελέσεις να μην έχουν σταματήσει μέχρι και σήμερα.
2. Συγκεκριμένα 6.402, με το νούμερο αυτό να προκύπτει από τα επίσημα καταγεγραμμένα ευρήματα, με στοιχεία όμως που δείχνουν, ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι πολύ μεγαλύτερος. Η πλειονότητα των δολοφονιών αυτών διεπράχθησαν μεταξύ 2002-2008, στο διάστημα προεδρίας του Álvaro Uribe.
