Περικλής, πληροφορικάριος
Το ξυπνητήρι χτυπάει μισή ώρα μετά πλέον. Σηκώνομαι όμως και πάλι με το ζόρι. Ετοιμάζομαι σε 2 λεπτά, δεν έχει σημασία, η δουλειά πλέον βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο.
Φτιάχνω καφέ, ανοίγω pc και ελέγχω την ώρα. Θέλω να είμαι τυπικός, να ανοίξω τα chat, τηλέφωνα και όλες τις remote συνδέσεις στην έναρξη της βάρδιας, οχι πιο πριν. Ξεκινάει το πρώτο meeting της εβδομάδας. Μου ζητάνε να ανοίξω κάμερα για να μην χάσουμε την επαφή (γελάω). Δε θέλω να δει το αφεντικό μου τον προσωπικό μου χώρο. Δεν ήθελα ποτέ να του δίνω κάτι παραπάνω από ο,τι τυπικά χρειάζεται για να μου δίνει τον μισθό. Η βεντάλια όμως συνεχώς ανοίγει.
Κατά τη διάρκεια της βάρδιας μπερδεύομαι συνεχώς κινούμενος σε 5 ή 6 ανοιχτά “παράθυρα”. Η δουλειά δε συνηθίζεται τόσο εύκολα από το σπίτι. Κυρίως όμως αποσπώμαι από τα στοιχεία που υπάρχουν γύρω μου και στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή. Είναι ο προσωπικός μου χώρος και χρόνος που εισβάλει σε αυτόν της δουλειάς; Ή το αντίθετο;
Η βάρδια τελειώνει και έχω ξεχαστεί, κλείνω γρήγορα τα εταιρικά προγράμματα να μη φαίνομαι διαθέσιμος. Χωρίς να αλλάξω στάση βάζω να παίξει η σειρά που άφησα χθες. Τίποτα δεν άλλαξε στην διάθεσή μου. Η σκέψη μου πάει στην κάμερα. Μήπως είναι ανοιχτή; Και τότε σκάει μήνυμα.
– Μπορείς να μπεις στο meeting; Είναι εύκαιρος ο πελάτης.
– Να το κάνουμε αύριο το πρωί;
– Γιατί έχεις κάπου να πας;
(κλαίω)
Θέλω να βγω έξω.
——————————————————————————————————————-
Βάσια, αρχιτεκτόνισσα
Ορμώμενη του δεύτερου λοκ νταουν, είπα να βάλω και εγώ ένα λιθαράκι στην προσπάθεια να μιλήσουμε εμπειρικά για την τηλεργασία και την εργασιακή κλεισούρα που βιώνουμε.
Ιδανικά δεν θα υπερασπιζόμουν κανένα ωράριο εργασίας, ή ακόμα καλύτερα καμία μορφή μισθωτής εκμετάλλευσης, αλλά είμαι στην δυσάρεστη θέση να υπερασπιστώ το οριοθετημένο αυστηρό 8ωρο. Στην περίπτωση της τηλεργασίας, πρώτο βασικό παράπτωμα, είναι η πάταξη κάθε ορίου των εργατοωρών. Από την στιγμή που βρίσκεσαι σπίτι σου, “και δεν έχεις να κάνεις και τίποτα καλύτερο”, το ωράριο απλώνει μέσα στο χρόνο της μέρας, και είναι σύνηθες από 8 να μεταπηδάς σε 10 ώρες εργασίας. Στο όνομα μιας συνολικής εγχώριας παράλυσης, εν μια νυκτί καταπατώνται εργασιακά δικαιώματα που με έχουν αγώνες έχουν κατακτηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Όλο το διάστημα που δούλευα με φυσική παρουσία στο γραφείο, έκανα μια ώρα να πάω και μια ώρα να γυρίσω, τουτέστιν 10 ώρες φαγωμένες μέσα στη μέρα μου. Τώρα από το σπίτι, έχει γίνει κάπως αυτονόητο, πως οι δυο αυτές ώρες θα αντικατασταθούν με πραγματική εργατοώρα. Το αφεντικό μου γνωρίζει ότι στις 7 το απόγευμα πρέπει να έχω κλείσει τον υπολογιστή, όμως έχει το θράσος να με παίρνει πολλές φορές εκτός 8ώρου, μιας και στην περίπτωση της φυσικής μου παρουσίας, 7 το απόγευμα γινόμουν καπνός από το γραφείο.
Πέρα από το ευέλικτο ωράριο και τις υπερωρίες, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στο κομμάτι της επικοινωνίας. Νομίζω πως ο έλεγχος και η επιτήρηση είναι διάχυτα στις μέρες της καραντίνας, όχι μόνο στον εργασιακό τομέα, αλλά και σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας. Έτσι και στην περίπτωση της δουλειάς μου δεν λείπει και το κομμάτι της επικοινωνιακής πειθάρχησης. Αρκετά τηλεφωνήματα μέσα στη μέρα, τσάτινγκ ανελέητο για περιγραφή κάθε κίνησης, και δυο βασικές προτάσεις από το αφεντικό μου: εγκατάσταση του προγράμματος teamviewer και συχνά μίτινγκς με βιντεοκλήση. Είναι λίγο πολύ γνωστές οι καταγγελίες εργαζομένων που έχουν γραφτεί για παρακολούθηση των σπιτιών τους μέσω βίντεο κατά το διάστημα της προηγούμενης καραντίνας, οπότε δεν καταθέτω κάτι πολύ πρωτότυπο. Για οποι@ δεν γνωρίζει τι είναι το teamviewer, με απλά λόγια, μέσω κοινών κωδικών, μπορεί κάποιος άλλος να έχει πρόσβαση στον υπολογιστή σου. Έτσι απλά στο επιχείρημα ‘μέσω αυτού του προγράμματος θα κάνουμε πιο γρήγορα τη δουλειά’ μας, το αφεντικό μου θα είχε ολική επιτήρηση της κάθε μου κίνησης. Μπορούν να γραφτούν πολλά για τα διαβολεμένα αυτά προγράμματα, όμως στην περίπτωση μου τα πλάνα αυτά πέσανε στο νερό, μιας και αρνήθηκα και το teamviewer και τις βιντεοκλήσεις (επιμένω ακόμα στο να με παίρνει με απλή κλήση). Είναι τρομακτικές οι προεκτάσεις της βίντεο παρακολούθησης και των προγραμμάτων στην εργασιακή πραγματικότητα, κάτι που αξίζει σίγουρα να διερευνηθεί και να γραφτούν τόμοι καταγγελιών.
Θα περάσω και στο τελευταίο κομμάτι που αφορά κάτι πιο προσωπικό αλλά σίγουρα το φέρουν πολλές και πολλοί εκεί ‘έξω’: η σημασία της χωρικής μετάβασης. Η καθημερινότητα μας συγκροτείται από χωρικές μεταβάσεις: από το σπίτι στο λεωφορείο, από το λεωφορείο στον εργασιακό χώρο, από το τέλος της εργασίας στις κοινωνικές μας δραστηριότητες. Όλες αυτές οι μεταβάσεις μας βοηθάνε στο να αλληλεπιδρούμε κοινωνικά και να συγκροτούμε σχέσεις, καθώς και να αφουγκραζόμαστε την κοινωνική πραγματικότητα. Σε μέρες καραντίνας όλη αυτή η αλληλεπίδραση ατροφεί, ενώ έχει άμεσο επακόλουθο στο να αποδυναμωθούν οι κοινωνικές αντιστάσεις. Όλα αυτά γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, σε περίπτωση που μιλάμε για άτομα με ψυ ζητήματα, εφόσον το να μένει ένα τέτοιο άτομο καθηλωμένο σε ένα σπίτι, τα προβλήματα μόνο διογκώνονται. Για μένα είναι σημαντικό μέσα στις παράνοιες μου, να ξεφεύγω από τα ντουβάρια του σπιτιού και να μην συμβιώνω μαζί τους. Μέσα σε αυτή την ζοφερή εργασιακή πραγματικότητα έχουμε να παλέψουμε με την υποβίβαση των ψυ ζητημάτων, και στο όνομα της σωματικής μας αρτιότητας να ξεχάσουμε την φροντίδα της ψυχικής μας υγείας. Όλα τα υπόλοιπα νοσήματα, σωματικά και ψυχολογικά, έχουν παγώσει μιας και η προτεραιότητα έχει δοθεί στην καταπολέμηση της πανδημίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που στην προηγούμενη καραντίνα είχα την ανάγκη από ψυ γιατρούς για να μπορέσω να ανταπεξέλθω στην καθημερινότητα, αλλά τα λεφτά και ο χρόνος δεν μου επέτρεπαν να ασχοληθώ με αυτό.
Μπορώ να γράψω πολλά, αλλά το κείμενο αυτό θα τελειώσει εδώ. Μένει να απαντήσουμε στο επόμενο διάστημα, να συγκροτήσουμε δυνατές συντροφικές σχέσεις, και να οργανωθούμε απέναντι στην πραγματικότητα που μας επιβάλλουν.
