Ανάρτηση αντιπολεμικού πανό απέναντι από το Υπουργείο Ναυτιλίας στο λιμάνι του Πειραιά.
Η παγκόσμια οικονομία είναι μια αλυσίδα και ο κόσμος της εργασίας κρατά τα κλειδιά της.
Αναγνωρίζοντας τη στρατηγική τους θέση στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, οι λιμενεργάτες δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια μπροστά στις ανθρωποσφαγές, αλλά αρνούνται τη φόρτωση πλοίων με πολεμικό υλικό. Με απεργίες, συγκεντρώσεις και έναν διεθνή συντονισμό που ξεπερνά τα εθνικά σύνορα, στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: Σε κάθε κρίκο της παραγωγής, στα εργοστάσια, τα λιμάνια, τις αποθήκες και τις μεταφορές, τα χέρια των εργαζομένων είναι αυτά που κινούν τον καπιταλιστικό πλούτο. Χωρίς εμάς, η ροή των εμπορευμάτων διακόπτεται ακαριαία. Το ίδιο ισχύει και για την πολεμική οικονομία.
Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών από τον Πειραιά μέχρι τη Γένοβα, το Λιβόρνο και τη Μασσαλία αποτελούν πηγή έμπνευσης και δείχνουν τη δύναμη του διεθνιστικού ταξικού αγώνα. Σήμερα, το ελληνικό κράτος χώνει τη μύτη του σε κάθε στρατιωτική σύγκρουση και διεκδικεί το δικό του μερίδιο από την πίτα, μετατρέποντας τα λιμάνια της χώρας σε εφοδιαστικούς κόμβους του θανάτου.
Ο Πειραιάς χρησιμοποιείται για τη μεταφορά πυρομαχικών και καυσίμων που τροφοδοτούν τη γενοκτονία στη Γάζα. Ο κόλπος της Σούδας αποτελεί βασικό σταθμό ανεφοδιασμού με καύσιμα και πολεμικά εφόδια για το ναυτικό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, το οποίο επιχειρεί στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη πλευρά, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης λειτουργεί ως βασική πύλη διέλευσης στρατιωτικού εξοπλισμού του ΝΑΤΟ προς την Ουκρανία, στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό.
Όσον αφορά τους Έλληνες εφοπλιστές, επωφελούνται από τους πολέμους, καθώς πλουτίζουν χάρη σε αυτούς, διατηρώντας σε περιόδους κρίσης ανοιχτές τις εμπορικές και ενεργειακές αρτηρίες. Δεν πρέπει να αυταπατόμαστε. Δεν πρόκειται απλώς για μια χούφτα ανεξέλεγκτων κερδοσκόπων. Αποτελούν την κυρίαρχη αστική τάξη, την καρδιά του ελληνικού καπιταλισμού, την οποία το κράτος θωρακίζει με απόλυτη διπλωματική και θεσμική ασυλία, αρνούμενο να θέσει το παραμικρό εμπόδιο στις δραστηριότητές της.
Τα κυβερνητικά φερέφωνα μας λένε κυνικά ότι η ναυτιλία έχει ρίσκο. Εμείς θα συμπληρώσουμε ότι κάθε καπιταλιστικό κέρδος εμπεριέχει ρίσκο, και αυτή είναι η ουσία του καταπιεστικού συστήματος στο οποίο ζούμε. Το δικό τους επιχειρηματικό ρίσκο μεταφράζεται στο να διακινδυνεύει ο ναυτεργάτης να δεχτεί μια βόμβα στο κεφάλι, διασχίζοντας τα Στενά του Ορμούζ ή τη Μαύρη Θάλασσα για τα κέρδη των εφοπλιστών.
Η γεωπολιτική ισχύς της ελληνικής ναυτιλίας και η εξωτερική πολιτική της χώρας λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.
Το ελληνικό κράτος ενισχύει τη συμμαχία του με τα αραβικά κράτη του Κόλπου, στέλνοντας στρατιωτική δύναμη για να προστατεύσει τα συμφέροντα εφοπλιστών και πετρελαιάδων. Παράλληλα, δημιουργεί τις απαραίτητες υποδομές για τη μεταφορά αμερικανικού και καταριανού LNG, στο πλαίσιο της «απεξάρτησης» της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, προσπαθεί να μπλοκάρει τις κυρώσεις της Ε.Ε., προκειμένου να διευκολύνει το λαθρεμπόριο καυσίμων των Ελλήνων εφοπλιστών με τη Ρωσία.
Με λίγα λόγια, όταν μιλάμε για τους Έλληνες εφοπλιστές, μιλάμε για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις του ελληνικού κράτους. Και όταν μιλάμε για το ελληνικό κράτος, μιλάμε για τις πολεμικές μπίζνες της ελληνόκτητης ναυτιλίας.
ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΜΑΝΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ
Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία (ΚΤΑ)
Ιούλης 2026
