Το παρακάτω άρθρο “The Stress of Remote Working” δημοσιεύτηκε το 2017 στο hackernoon.com από έναν προγραμματιστή που δούλευε από το σπίτι του στο Βέλγιο για πέντε συνεχόμενα χρόνια. Παρότι δηλώνει ένθερμος υποστηρικτής της τηλεργασίας, περιγράφει μέσα από την δική του σημαντική εμπειρία τους κινδύνους που ελλοχεύουν όταν δουλεύεις εξ’ αποστάσεως:
ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
«Δεν είμαι αφελής, και ξέρω πως στον προγραμματισμό εν τέλει ο στόχος είναι το αποτέλεσμα και όχι η προσπάθεια, όμως στην τηλεργασία, επειδή δεν σε βλέπουν να δουλεύεις, ίσως νιώσεις υποχρεωμένος να παρουσιάζεις αποτελέσματα καθημερινά, ακόμα και αν αναγκάζεσαι να δουλεύεις πέραν του οκταώρου για να τα καταφέρεις. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που ένα τηλεφώνημα πελάτη με απασχόλησε για αρκετές ώρες, όμως ένιωσα υποχρεωμένος να τελειώσω την δουλειά που είχα προηγουμένως, ώστε να μην δώσω την εικόνα ότι τεμπελιάζω αντί να δουλεύω. Νιώθω πως αν με έβλεπαν μπροστά στον υπολογιστή μου όλη μέρα, θα ήμουν πιο χαλαρός και θα αποφάσιζα να τελειώσω την εκκρεμότητα τις επόμενες μέρες.
Αυτό οδηγεί σε δύο πράγματα για μένα: Να με εκτιμούν για την συνέπεια στη δουλειά μου, και να εργάζομαι υπερβολικά. Σύμφωνα με τον Jason Fried του Basecamp, αυτή είναι η πραγματική πρόκληση στην διαχείριση των εργαζομένων τηλεργασίας: ότι οι άνθρωποι δουλεύουν υπερβολικά.
Εν τέλει, για μένα όλο αυτό είναι ζήτημα εμπιστοσύνης: Ο εργοδότης μου με εμπιστεύτηκε δίνοντας μου τη δυνατότητα να εργάζομαι με τους δικούς μου όρους, κι εγώ νιώθω υποχρεωμένος να δουλεύω πολύ περισσότερο από όταν ήμουν στο γραφείο.»
ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΙΑ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Όταν δουλεύεις απομακρυσμένα ως προγραμματιστής, το τσατ γρήγορα γίνεται ο ομφάλιος λώρος σου με την εταιρεία. Αυτός είναι ο τρόπος που θα προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν μαζί σου. Για μένα, το να ανταποκρίνομαι στο τσατ είναι όπως το να πηγαίνω στο γραφείο στην ώρα μου: δείχνει μια εικόνα αξιοπιστίας. Επίσης, αν δε θες να δώσεις την εντύπωση πως κάνεις πολλά διαλλείματα, θα πρέπει να τσεκάρεις συνεχώς τις ειδοποιήσεις σου, πχ όταν τρως μεσημεριανό, ενώ αν ήσουν στο γραφείο και σε έβλεπαν να δουλεύεις όλο το πρωί ή συνομιλούσες με συναδέλφους μέχρι εκείνο το σημείο, δεν θα ένιωθες αυτή την πίεση. Συνειδητοποίησα πως πολύ συχνά συνάδελφοι δέχονταν κριτική για το γεγονός ότι δεν απαντούσαν πολύ γρήγορα στο τσατ.
Κομμάτι του προβλήματος είναι ότι δεν σε βλέπουν δια ζώσης, οπότε οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν αν είναι καλή στιγμή να σε διακόψουν. Οπότε σε διακόπτουν συχνά, και αν μοιάζεις λίγο με μένα, νιώθεις πίεση να απαντήσεις γρήγορα. Οπότε αναγκάζεσαι να σταματάς την δουλειά σου συχνά. Και σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, οι προγραμματιστές σιχαίνονται τις διακοπές, αφού χάνουν την συγκέντρωση τους και πέφτει η αποδοτικότητα τους.
Ένα άλλο πρόβλημα με τα απομακρυσμένα τσατ είναι πως οι άλλοι δεν μπορούν να ξέρουν αν συνομιλείς ήδη με κάποιον άλλο. Δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που βρέθηκα σε τρεις συνομιλίες την ίδια στιγμή, που για μένα είναι ιδιαίτερα στρεσογόνος κατάσταση, ειδικά αν έχω να τελειώσω τα δικά μου πρότζεκτ.
Επίσης πρέπει να αναφέρω ότι συχνά δημιουργούνται τσατ αναψυχής, ώστε να συζητούνται θέματα εκτός δουλειάς, με μεγάλο όγκο μηνυμάτων. Νιώθω ότι η καλύτερη επιλογή είναι να τα βάζω στη σίγαση τις περισσότερες φορές, όμως όταν επιστρέφω είναι δύσκολο να δω τι γράφτηκε προηγουμένως, και πολύ συχνά αυτή είναι η μόνη ευκαιρία να νιώσω μέλος της ομάδας μιας και δουλεύω απομακρυσμένα.”
MONAXIKOTHTA
Το να δουλεύεις στο σπίτι σημαίνει πολύ μοναχικότητα. Ευχαριστιέμαι να είμαι μόνος μου αρκετά, αλλά ακόμα και για μένα μετά από δυο βδομάδες που έβλεπα τους συναδέλφους μέσω της οθόνης και την οικογένεια μου μόνο το βράδυ, ένιωθα πολύ θλιμμένος. Μου έλειπε να είμαι κομμάτι μιας κοινότητας.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ίσως βοηθήσουν να πολεμήσεις αυτή τη μοναχικότητα για λίγο, αλλά εν τέλει δεν διαφέρει αρκετά από το να δουλεύεις στον υπολογιστή. Και είναι γνωστό πως το να ξοδεύεις χρόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τείνει να σε κάνει λιγότερο χαρούμενο, όχι περισσότερο…
Τελικά, πραγματικά άρχισα να μισώ το να είμαι τελείως μόνος την περισσότερη ώρα, και κατέληξα πως κάνει κακό στην ψυχική υγεία και τη διάθεση μου.
Ένας από τους προτεινόμενους τρόπους να καταπολεμήσεις αυτά τα προβλήματα είναι οι coworking spaces (υπάλληλοι από διαφορετικές εταιρείες μαζεύονται και εργάζονται σε αυτούς τους γραφειακούς χώρους). Για μένα, είναι μια επιλογή με ετερόκλητα στοιχεία: Κοστίζει πολλά λεφτά, (που ο εργοδότης μπορεί να πληρώσει, μπορεί και όχι) και πολλές φορές ζητείται μια χρονική δέσμευση, συνήθως τουλάχιστον για ένα μήνα. Μπορεί να κοινωνικοποιηθείς, και αρκετές φορές να βρεις επαγγελματικές ευκαιρίες, αλλά πολλές φορές νιώθεις σαν να είσαι σε κατασκήνωση με καθημερινές δραστηριότητες όπως μασάζ, μαγείρεμα, για να πιεστούν οι εργαζόμενοι να γνωριστούν.
Επίσης έχω βρεθεί σε τέτοιους χώρους που δεν υπήρχε καθόλου κοινωνικοποίηση, και έφυγα αρκετά γρήγορα καθώς μου έμοιαζε ανώφελο να πηγαίνω κάπου για να νιώθω λιγότερο μόνος, και εκεί να μην μιλάω με κανέναν. Οπότε είμαι διχασμένος πάνω στο ζήτημα της εξαναγκαστικής κοινωνικοποίησης.
Ένα άκόμα πρόβλημα με τους χώρους αυτούς είναι πως ξαναμπαίνεις στη διαδικασία της μετακίνησης και χάνεις χρόνο. Δουλεύεις με ακουστικά όλη μέρα για να μην αποσπάσαι, αποφεύγεις να κάνεις διάλλειμα λόγω του χρόνου που έχασες στην μετακίνηση, και μετά νιώθεις άβολα που δεν μίλησες με κανέναν ενώ βρίσκεσαι εκεί για να κοινωνικοποιηθείς. Για να μην αναφέρω τις βιντεοκλήσεις που γίνονται δυσκολότερες λόγω της έλλειψης προσωπικού χώρου που συνεπάγεται θόρυβο ή ενόχληση των υπολοίπων. Επίσης, πολλές φορές υπάρχουν πράγματα που δεν θες να πεις μπροστά σε ξένους…
