ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΜΑΣ

Τι είναι οι KTA (Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία)

Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2019 έπειτα απ’ το κάλεσμα κάποιων συντρόφων/-ισσών με σκοπό τη δημιουργία μίας κοινωνικοπολιτικής διαδικασίας που θα βάζει στο κέντρο του ενδιαφέροντος της τους κοινωνικούς αγώνες που αφορούν καταρχήν τα μέλη της και θα εμπλέκεται έμπρακτα σ’ αυτούς. Μίας διαδικασίας που θα συμβάλλει με κάθε τρόπο στην ανασύσταση των κοινοτήτων αγώνα σε χώρους εργασίας, σε σχολές, σε γειτονιές κι όπου αλλού κινούνται τα μέλη της, που θα τολμάει να παρεμβαίνει στα κρίσιμα κινηματικά γεγονότα για να ενισχύσει τη κατεύθυνση που προωθεί τα συμφέροντα των εκμεταλλευόμενων και του κινήματος. Μιας διαδικασίας που θα είναι απαλλαγμένη σε όσα κάνει από λογικές «αλεξίπτωτου» με σεβασμό στην αυτονομία της τάξης.

Σήμερα όπως ακριβώς και στην τάξη μας έτσι και στο κίνημα κυριαρχεί η παραίτηση, η αδιαφορία, ο κυνισμός κι η αλλοτρίωση. Πολλοί έχουν παραιτηθεί, πολλές έχουν βυθιστεί στα βαθιά της επιβίωσης, άλλοι τσαλαβουτάνε στα ρηχά του εναλλακτισμού (συνεργατικά μαγαζιά, επιχειρήσεις κλπ.) και άλλες ενώ συμμετέχουν σε διαδικασίες δεσμεύονται ελάχιστα και δύσκολα σε αυτές. Ακόμα, ενώ κάποιοι αναγνωρίζουν την σημασία των αγώνων , παραμένουν ιδεολογικά και πολιτικά αγκυλωμένοι κι αδυνατούν να ανοίξουν τα ζητήματα που αφορούν το σύνολο των καταπιεσμένων με αποτέλεσμα να επαφίενται στις δάφνες του ηρωικού παρελθόντος ή χειρότερα στη ζεστασιά της πολιτικο-ιδεολογικής συγγένειας. Υπάρχουν όμως αγωνιστές και αγωνίστριες που παρά τη φαινομενικά απόλυτη κυριαρχία των ιδεολογικο-πολιτικών ταυτοτήτων έχουν αφομοιώσει την εμπειρία των προηγούμενων αγώνων και είναι έτοιμοι να δημιουργήσουν και να συμμετάσχουν στα μέτωπα του κοινωνικού ανταγωνισμού που θα ανοίξουν. 

Οι Κινήσεις για την Ταξική Αυτονομία (ΚΤΑ) συγκροτήθηκαν κυρίως γύρω από το τι δεν θέλουν να είναι.

Δεν θέλουν να είναι άλλη μια συλλογικότητα λόγου με ιδεολογικές πολιτικές θέσεις πάνω σε κοινωνικά ζητήματα τις οποίες θα παραθέτουν απ’ τη θέση ενός εξειδικευμένου πολιτικού σώματος ξεκομμένου απ’ την πραγματικότητα γύρω του. Δεν θέλουν να ετεροκαθορίζονται από αγώνες γύρω από επιμέρους ζητήματα τα οποία επανέρχονται συνέχεια εκτός  ιστορικού πλαισίου, αυθαίρετα, μέσω των κινήσεων του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον μας (πχ κύκλος καταστολής – αντίδρασης, αντιχρυσαυγιτισμός και μιλιταριστική συγκρότηση). Δεν θέλουν να προσδιορίζονται γύρω απ’ την αλληλεγγύη ως μια απομονωμένη κι αφηρημένη μεθοδολογία η οποία τα τελευταία χρόνια έχει διασταυρωθεί και με το μονοπάτι της φιλανθρωπίας. Δεν θέλουν να διαμεσολαβούν κοινωνικούς αγώνες μορφοποιώντας τους με τρόπους κατάλληλους ώστε να χωρούν στους δικούς της θεσμικούς συμβιβασμούς διαφυλάττοντας έτσι τους όρους ύπαρξης της όπως κάνουν παραδοσιακά τα κόμματα της αριστεράς και τα γραφειοκρατικά συνδικάτα.

Οι ΚΤΑ θέλουν να αποτελέσουν μια διεπαφή ανάμεσα στους αγώνες που ξεπηδούν εδώ κι εκεί από μικρές ή μεγάλες συλλογικές αρνήσεις απέναντι στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Θέλουν να επηρεάσουν και να επηρεαστούν απ’ τις υποκειμενικές εμπειρίες αγώνων που σηκώνονται σε όλο το φάσμα της τάξης των εκμεταλλευόμενων, συμβάλλοντας και συμμετέχοντας σε αυτούς με σεβασμό στην αυτονομία τους. Ένα πλάνο που θα ξεκινήσει πρώτα από τα ίδια τα μέλη της μέσω της επικοινωνίας των εμπειριών της καθημερινότητας και των προβλημάτων που ο καθένας κι η καθεμιά από εμάς αντιμετωπίζει στους χώρους εργασίας και συνολικότερα στους χώρους αναπαραγωγής.

Στο κάλεσμα αυτό ανταποκριθήκαμε σύντροφοι και συντρόφισσες από ένα ευρύ φάσμα του κοινωνικού ανταγωνισμού που είχαμε συναντηθεί στο δρόμο, στις γειτονιές, στις σχολές και στους χώρους εργασίας χωρίς να έχουμε απαραίτητα κάποια κοινή πολιτική αφετηρία, πέρα από την πάλη απέναντι στη μισθωτή σκλαβιά, τις καθημερινές καταπιέσεις και την αναγνώριση του κοινωνικού ανταγωνισμού ως στοιχείου αλλαγής της ροής της ιστορίας.

Θεωρούμε πως στη παρούσα συγκυρία μας αναλογεί η δημιουργία μίας διαδικασίας που θα πράττει όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Δε θέλουμε μία διαδικασία αυστηρά θεωρητική που θα αρκείται στις «αναλύσεις» ξεκομμένα από το κίνημα αλλά ούτε και μία διαδικασία που θα εξυμνεί τον στείρο ακτιβισμό, τη λογική του «πραγματάκια να γίνονται», που θα ακουμπάει επιφανειακά την επικαιρότητα και θα αναπαράγει τη λογική του ρομπέν των δασών, ενισχύοντας την ανάθεση και την παθητικότητα των εκμεταλλευόμενων. Θέλουμε μια διαδικασία ικανή να ερμηνεύσει τις εμπειρίες του προηγούμενου κύκλου αγώνα προκειμένου να αποκτήσει τα κατάλληλα αναλυτικά εργαλεία για την ερμηνεία της πραγματικότητας του σήμερα. Μια διαδικασία ικανή να αξιολογεί τις κινηματικές μεθοδολογίες του παρελθόντος και να εφευρίσκει νέες όντας σε μια διαλεκτική σχέση με τον διαρκώς μεταβαλλόμενο ταξικό ανταγωνισμό.

Σεπτέμβριος 2020

About us

Movements for Class Autonomy (KTA)

We met for the first time in December 2019 after some comrades took initiative to create a social-political «procedure»that will place struggles primarily related to its members at the centre of interest and engage actively with them. This procedure should contribute in reconstitution of struggle-communes inside workspaces, universities and neighbourhoods in which members are spending time. It should dare intervene in crucial events of struggle and reinforce them towards strengthening the social-antagonism movement. Its interventions should respect class autonomy and its actions should not be likea “flash in a pan”.

Today there is a strong feeling of abandonment inside the movement as well as inside the class itself. Feelings like indifference, cynicism and alienation have become common ground amongst people who try to find ways to “get by” while others have turned into alternative lifestyles (cooperative shops and small businesses). Many people who participate in political procedures barely commit to them whilst others who still recognize the importance of struggles remain attached to ideologies and “heroic pasts” that prevent them from raising new issues and advancingthe collective interests of the class. Still, besides the seemingly dominance of ideological-political identities, there exist those who have absorbed the experience of the past struggles and are willing to participate into new ones.

Movements for Class Autonomy (MCA) are composed mainly by things that theydon’t want to be. They do not want to be another collective with strictly ideological-political views,perceivable as experts from society, if they are noticed at all. They do not want to exhaust themselves into fights that are periodically raised due to state and capitalist’s movements against us (eg: the cycle of repression-reaction, anti-Golden-Dawn-ism and militarization of antagonism movement). They do not want to mediate social struggles andform them in a way that fits their “institutional” compromises, securing in that way their own existence like the left parties and bureaucratic unions traditionally do.

MCA aims to be an interface between struggles that rise from place to place as products of smaller or larger negations that oppose capitalistic exploitation. They want to influence and be influenced by the subjective experiences of struggles that are raised inside the whole class spectrum, contributing and taking part in them with respect to their autonomy. This plan should first start from our members, through communicating daily experiences and problems that each one of us faces in workspaces and places of “reproduction” in general.

Comrades from a broad spectrum of social antagonism have responded to this call. Comrades that have previously met each other in the streets, in the neighbourhoods, in universities and workspaces, without necessarily having common political backgrounds, other than struggle against “waged slavery” and daily oppression, the recognition that social antagonism is an essential element in changing the course of history.

We think that in current circumstances we deserve the formation of a political procedure that will act as described above. We don’t want to be strictly theoretical and suffice in analyses detached from the movement, neither be plain activists that reinforce delegation and passiveness for the rest of the class, but rather involve as many people as possible. We want a procedure that is capable of interpreting the experiences of the former cycle of struggles in order to gain the necessary analytical tools that will help us interpret current reality in its complexity. A procedure that is capable of evaluating past methodologies and inventing new ones, being in a dialectical relationship with the constantly changing antagonism between classes.

September 2020